SoSstraathonden.com<

(Kinki) Annabelle . Their story

Zomaar surfend in cyberspace kwam ik de onnozel kijkende Annabel tegen
en was op slag verliefd. Helaas moesten we 4 maanden wachten voordat
ze naar Nederland kon komen. sosstraathonden had haar nog niet zo lang
geleden aan de kant van de weg gevonden, sterk vermagerd en vol
huidziekten , eerst hebben ze gezorgt dat ze weer kon aansterken en
toen werd ze gevaccineerd pas 3 maanden later mocht ze Turkije
verlaten.
Dus toen wij haar eindelijk konden ophalen vanaf Schiphol waren we
erg nieuwsgierig en wisten niet zo goed wat we konden verwachten.
Daar stond je dan met je hondenriem en eindelijk kwam je door de
gate met 3 benches, Lisa en een poes waren ook meegekomen. Hij zette
de bench neer en
Annabel keek ons aan vanonder haar wenkbrauwtjes met haat oogjes in de
zeehondjes stand en ik kreeg een brok in mijn keel.
Op dat moment werd ze onze Kinki, ze stapte vrolijk kwispelend en
super gezond uit haar bench en was blij dat iedereen daar was om haar
te verwelkomen.
Na nog een kopje koffie kwam het afscheid, een laatste stevige knuffel
van mamma Marina en daar gingen we op weg naar de auto, onverwacht
makkelijk liep ze mee en sprong in de auto.

Je weet niet wat je kunt verwachten dus ongemerkt,tenminste ik, bereid
ik me toch voor op het ergste, ook vanwege het feit dat we thuis
Mazzel hebben die ooit uit Spanje is gekomen en nooit van zijn
traumatische jeugd is hersteld . Maar Kinki bewijst weer het
tegendeel, rustig ligt ze in de auto en wacht wat komen gaat. Op een
grote parkeerplaats stoppen we en laten haar uit, zo gemakkelijk als
het allemaal gaat is verbazingwekkend, lekker snuffelen, plassen en
poepen en rustig aan de riem lopen alsof ze al jaren bij ons is. Later
kom ik er achter dat als ik haar los laat en ze bij me moet komen ik
het beste even hard foei kan zeggen dan is ze er zo (misschien is foei
een Turks woord voor hier?)
Thuis gekomen gaan we kennismaken met huisgenoot Mazzel die
meteen smoorverliefd op haar is, dit duurt trouwens niet lang want al
gauw heeft hij door dat vanaf dan ook de aandacht weer gedeeld moet
worden en dat is toch wel jammer.
Maar Kinki is blij en reageert op alles positief, de poezen zijn
fantastisch om achteraan te rennen , bij de papegaaien kun je wel wat
eten uit de kooi pikken moet je wel oppassen dat ze niet in je haren
gaan hangen maar dat is niet zo erg haar vacht is dik genoeg.
Ze komt erachter dat de mensen slapen op de bovenste etage, ja
dan moet ze wel trap leren lopen naar boven gaat wel maar hoe kom ze
weer naar beneden wacht ze gaat achter de mens lopen en dan laat ze
zich vallen ja dat werkt wel waarom wordt de mens nu boos op haar het
ging toch lekker vlug zo?
En wat ook leuk is naar de paarden lopen die zijn groot joh echt
eng ze heeft eens flink naar ze geblaft nou dat hielp niet, dus dat
heeft geen zin , wat ze niet door had was dat er stroomdraad hangt en
als ze daar tegenaan loopt doet dat erge pijn ze is daar erg van
geschrokken en is toen overstuur naar huis gelopen ik zag haar gaan en
kon haar op tijd oppikken. Thuis gekomen is ze weer lekker gaan spelen
met alles wat ze tegen komt, want dat vindt ze zoooo leuk, spelen,
eigenlijk denkt ze kun je met alles spelen , de kussentjes van de
bank, een stok uit de papegaaien kooi en sokken uit de wasmand echt
het huis in Nederland ligt vol met leuke speeltjes.
Toen het s’avonds donker werd zag ze nog een andere hond aan de
andere kant van de glazen deur, een raar beest dat als zij blaft, die
ook terug blaft maar ze hoort hem niet dus ze blijft gewoon blaffen en
morgen ook als het moet net zo lang als ze het leuk vind om te
blaffen. ( dat werd dus 3 week )
Dan hoort ze een deur opengaan en gaat weer blaffen maar snapt niet
dat het geluid komt uit dat kastje wat wij televisie noemen. Ja ze is
goed waaks hoor en moet alle geluiden van haar nieuwe omgeving leren
kennen daar moeten wij maar even geduld mee hebben, en ook met het
plassen als ze moet dan doet ze dat gewoon maakt niet uit toch waar ….
Gelukkig dweilen wij het wel weer op maar we mopperen wel op haar Ze
probeert echt om het systeem door te krijgen van uitgaan enzo maar ja
als ze moet plassen dan moet ze plassen!!!.
Mazzel probeert wel aldoor de baas over haar te zijn en dat is
wel okay ze weet toch wel hoe ze ook haar aandacht krijgt. En mijn
dochter mag alles met haar doen ze vindt alles top.
Wij worden heel blij van Kinki ze heeft een erge positieve
uitstraling en is een schat van een hond die geen vlieg kwaad doet,
het is heerlijk om haar te knuffelen haar dikke glanzende vacht door
de war te maken. Ze gaat niet normaal liggen maar laat zich vallen als
je dat ziet moet je al glimlachen. Ze doet alles op haar eigen
speciale manier.
Het kost tijd om haar te laten wennen aan de nieuwe regels
b.v.daar waar ze gewend was gewoon weg te lopen als ze daar zin in had
kan niet meer, ze straalt dan een enorme verbazing uit als ik haar
weer bij de buren vandaan haal wat tegelijk ook haar charme is, De
verbazing van alles om haar heen.
Ondertussen kan ze goed op schieten met alle andere dieren en hoort ze
voor altijd bij ons.

Met dank aan alle mensen van sosstraathonden die met een enorme
dosis liefde en inzet voor deze dieren een huis proberen te vinden
want zonder hun hadden wij nooit kunnen genieten van een hond als
Kinki.

(Loewis)Louis Their Story

Loewis is sinds vijf weken hier en nu al niet meer weg te denken!

Zondag 25 Januari kwam hij bij me , het was liefde op het eerste gezicht!

Eigenlijk was het de bedoeling dat ik een ander hondje zou krijgen. Die zou 14 Februari naar Nederland komen. Toen werd mij gevraagd voor Loewis (Louis) te zorgen omdat hij heel dringend

een liefdevol thuis nodig had. Ik vond het een lastige beslissing. Natuurlijk had ik al gerekend op het andere hondje dat zou komen. Uiteindelijk heb ik de beslissing genomen om Loewis te laten komen; de allerbeste beslissing die ik kon maken!

Loewis is een lieve, dankbare hond. Binnenshuis houdt hij van knuffelen; hij komt echt lekker bij je liggen en legt zijn pootjes op je schoot. Dan doet hij zijn ogen dicht en geniet ontzettend van de aandacht die hij krijgt (en verdient)! Maar hij kan zichzelf ook lekker vermaken, door op zijn bot te kauwen of luid snurkend op zijn kussen te liggen.

In het begin was hij nog wat onzeker door alles wat hij had meegemaakt. Hij durfde buiten maar 1 plasje te doen en was wat angstig voor geluiden en ander honden. Nu zijn we vijf weken verder en het is een hele andere hond. Om de vijf meter tilt hij zijn poot op om zijn territorium af te zetten. Hij speelt vrolijk met andere honden in het park. Maar het blijft op de eerste plaats een echte 'mensen-hond'; buiten wordt eerst het baasje begroet en daarna pas de andere hond. Hij is trouwens erg nieuwsgierig naar alles wat leeft; katten, konijnen, vogels.

We zijn al een aantal keren naar het bos geweest en spreken ook af met andere baasjes+honden om samen te wandelen. Hij loopt lekker los en leeft zich uit. Zodra hij een struik ziet, steekt hij eerst zijn snuit er in en daarna zijn hele kop. Het liefste zou hij helemaal in de struik verdwijnen! Door het water banjeren is ook favoriet, zodra het wat warmer wordt zal hij vast lekker gaan zwemmen.

Mijn familie en vriend zijn ook helemaal gek van Loewis, dus hij krijgt volop de aandacht van iedereen.

Bedankt, mensen van SoSstraathonden...voor de liefste hond van de hele wereld!
Als ik wat groter ga wonen, komt er nog een hondje bij en dat wordt er zeker weer 1 van jullie stichting!

(Meggy)Belly : Their Story

Meggy (Belly) en Loewis (Louis)

Mijn huis is overgenomen; overal liggen speeltjes, botten, dekentjes, kussens.

Stinkende pens wordt gekookt in mijn schone pannetjes. En ik denk dat je geen

vierkante centimeter kan ontdekken waar geen haren liggen. Zwarte en lichte, van

Loewis en Meggy.

Of ik dit erg vind? Geen seconde! Want wat krijg ik veel vriendschap en liefde

van deze twee schatten.

Toen ik hoorde van de vermissing van Sammy, probeerde ik op afstand te helpen

zoveel ik kon. Door veel contact via de mail, hoorde ik van Julie dat er ook twee hondjes

herplaatst moesten worden. Meggy (Belly) moest dringend geplaatst worden. Toen kwam

ik op het idee haar op te vangen en ik legde dit voor aan Julie en Marina.

Datzelfde weekend werd Meggy (Belly) gebracht . Ze werden uitbundig begroet

door Loewis. Ik stond er echt van te kijken! Normaal vind Loewis andere honden niet zo

interessant; mensen daarentegen wel. Hij gaf Meggy (Belly) meteen een rondleiding door

het huis (wat vrij snel gebeurd was omdat ik niet zo groot woon).

Ik had Meggy (Belly) al snel in mijn hart gesloten. Wat was ik bang dat Loewis ontzettend

jaloers zou zijn, maar dit viel mee. Toen Julie mailde dat er misschien al adoptanten voor

haar waren, kreeg ik een brok in mijn keel. Ik wilde helemaal niet dat ze ging!

Maar het was eigenlijk niet de bedoeling haar te houden. Wat heb ik me suf gepiekerd!

Maar na een paar dagen de knoop doorgehakt; deze lieve meid ging niet meer weg! Zij had

ook eindelijk haar gouden mandje verdiend en Loewis en ik konden haar niet meer missen.

We zijn nu een week verder en ze is niet meer weg te denken! Gisteren liepen we in het parkje.

Loewis kwam een vriendje tegen en ging spelen (wat hij eerder nooit deed). Meggy werd helemaal

wild, ze bleef trekken en schudden met haar hoofd..en toen schoot ze uit haar halsband. Ik hield

mijn hart vast, bang dat ze weg zou lopen. Ze trok een sprint en samen met Loewis en het andere

hondje renden ze de plas rond..wel 20 keer! Daarna kwam ze rustig naar me toe. Ze moest gewoon

even haar energie kwijt. Loewis is opeens een hartstikke speelse hond geworden, sinds zij er is..echt

heel leuk om te zien!

Vanmiddag hadden we afgesproken met een kennis, die 3 hondjes heeft. We zijn over de dijk gaan wandelen. Meggy gromde even,ze is toch nog wat angstig. Dan gaan haar nekharen overeind staan. Maar zodra ze dichterbij komt

en kan snuffelen, is het goed. Ook nu trok ze aan de riem en probeerde los te komen. Ik heb haar hierna los laten lopen en ze leefde zich weer uit. Nu bouw ik het op; iedere keer een stukje. En ik neem leverworst mee, want met koekjes kan je haar niet paaien.

Meggy is waaks, wat heel prettig is. Als Loewis een inbreker zou betrappen, zou hij er kwispelend

naar toe lopen om geaaid te worden haha!

In de wijk lopen ontzettend veel katten. Dan moet ik haar kort houden; ze vliegt er opaf en begint te grommen en blaffen. Als de kat een boom invliegt, springt ze zo 2 meter de lucht in.

Binnenshuis is ze ontzettend rustig. Eigenlijk heb ik gewoon 2 luilakken erbij. Nu liggen ze heerlijk

samen op de bank (ja, die hebben ze ook overgenomen).

Ik kan alleen maar zeggen tegen iedereen die 1 hondje heeft: Neem er vooral nog 1! Je krijgt 2x zoveel liefde en voor de honden is het ook ontzettend leuk.

Heb geen seconde spijt van mijn beslissing, lieve Meggy..jij blijft hier voor altijd samen met je vriendje!

Peggy : Their Story

Ons leven is veel veranderd . Peggy is echt een heel liefdevolle hond . We zijn heel blij dat we haar hebben gekozen en hebben dan ook heel erg uitgekeken naar haar komst . Peggy is op dit moment lekker aan het slapen want ik ben net met haar gaan wandelen . Peggy voelt zich echt thuis bij ons . Elke keer als we thuis komen worden we met volle blijheid begroet en bespringt ze ons en overlekt ze ons .

Melek : Their story

Ik was al een tijdje op zoek naar een 2^de hond om mijn ’Jack Terreur’ Phantome wat gezelschap te houden als ik werken ben. Door te surfen op internet kwam ik terecht op de site van Julie en Marina.

De eerste foto die je toen zag van de adoptiehonden was Melek. Ik vond meteen dat ze er speciaal uitzag, maar wilde weten van Julie welke honden het beste bij mij zouden passen. Julie gaf me een lijst met allemaal honden die beschikbaar waren. Joepie, Melek stond erbij. Nog wat bijkomende foto’s gevraagd, een filmpje en voila ik had gekozen.

Melek zou één van de eerste honden zijn die geplaatst werd , de reden daarvan was dat ze gevaar liep in Turkije omdat ze er altijd in haar eentje op uit trok. ’s Avonds kwam ze altijd weer en ging ze aan de ketting. Het was dus lang wachten en ik was bang dat ze misschien wel op een dag niet meer zou terugkeren en dat het dan te laat was.

Het werd half october en de grote dag was aangebroken, ik mocht haar gaan halen op de luchthaven van Zaventem. Helemaal uitgerust met riem en een geweldige halsband met glittersteentjes stond ik te wachten aan de aankomst.... Het duurde ontzettend lang!!! Maar plots gingen die grote schuifdeuren open en daar kwam ze dan aangereden in een grote kooi. Melek was vrij rustig en blij dat ze uit de kooi mocht. Nog wat foto’s getrokken met Julie voor de website en je kon echt zien dat ze gek was van Julie. Het afscheid was toch wel heel emo, Julie met traantjes en ja, dan kan ik me ook niet inhouden. Melek zat duidelijk niet graag in de auto.

De eerste ontmoeting met Phantome viel heel goed mee, het interesseerde haar eigenlijk niet zoveel. Tja , dat dacht ik , want vanaf dag 2 hebben ze toch wel wat afgevochten.Phantome mocht niet in haar buurt komen of ze viel aan. Op een bepaald moment heb ik even gedacht ‘waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen’. Ik heb dan wat info opgezocht op internet en het is heel normaal dat honden vechten in het begin om hun plaats in de roedel uit te maken. Niet zo leuk natuurlijk, want je mag er in geen geval tussenkomen en ik zag hoe Melek (Turks voor engel) mijn Phantome aanviel. Maar zo snel ging ik het niet opgeven. Ik voelde dat Melek ‘baas’ was en ben haar ook zo gaan behandelen. Eerst eten, eerst aanlijnen, eerst koekje geven,... en dat hielp. Nu zou je ze moeten zien, net een verliefd koppel. Tuurlijk grommen ze soms op mekaar , maar dat is het minste.

Na enkele weken kwam Marina op bezoek. Alles ging perfect! Melek vond de paarden leuk, was verliefd op Phantome, had geen moordneigingen naar mijn kipjes, enz... Toen Marina op bezoek was, liet ik Melek in de tuin. Plots kreeg ik telefoon van de buurvrouw om te zeggen dat ze op straat liep. Dat had ze nog nooit gedaan! Al snel werd duidelijk dat ze gewoon over de omheining sprong. Dat heeft ze tot nu toe nog niet afgeleerd en daarom kan ik haar niet loslaten als we gaan wandelen. Ik kan haar ook niet vrij laten in de tuin, daar moet ze aan een lange ketting. Niet echt iets waar ik voorstander van ben , maar liever aan de ketting dan dat ze onder een auto terecht komt.

Dat is dan ook het enige ‘minpuntje’ aan Melek. Verder is ze helemaal fantastisch! Auto rijden vindt ze nu geweldig, want dan weet ze dat we iets leuks gaan doen. Kindjes vindt ze ook heel lief en daar is ze heel voorzichtig mee, in tegenstelling tot Phantome, die kindjes ook geweldig vindt, maar veel te hevig is zodat ze er bang van krijgen.

Dus ik kan het zeker iedereen aanraden om een lieve en sociale hond te adopteren bij sosstraathonden!

Pootje van Melek

(Mylo)Drake : Their story

Naar het overlijden van onze lieve hond Mickey, misten wij toch een hond met wie je fijn kunt gaan wandelen, spelen en knuffelen.

Daarom besloten wij toch weer een hond te nemen. Wij hadden hier in de buurt al heel veel asielen bekeken. Maar wij vonden niet de hond die wij zochten.

Na een tijdje op het internet gekeken te hebben kwam mijn dochter per toeval via google op de site van stichting SoSstraathonden. En toen wij de foto van Drake ( nu Mylo) zagen, waren wij meteen verliefd! Dus toen hebben wij besloten om eens te bellen en te vragen hoe het nu zit als je een hondje wilt adopteren. Julie of Marina ik weet het even niet meer, zei ons toen dat wij dan wel 3 maanden op Drake moesten wachten. Dat was natuurlijk wel jammer, maar aangezien wij al meteen verliefd waren na het zien van zijn foto hebben wij toch besloten om geduldig te wachten. En je doet natuurlijk ook iets goeds voor zo een kansarm dier! En dat vonden wij ook heel belangrijk.

Na heel wat mailtjes was het dan eindelijk zover, we kregen te horen dat Drake 11 april zou aankomen. Wij waren zo enthousiast wij konden haast niet wachten.

Toen was het eindelijk zover 11 april de dag van de aankomst. Helemaal opgewonden zaten ik en mijn dochter Marijke samen te wachten op de komst. En ja daar kwamen ze dan. Heel enthousiast liepen wij naar buiten om ons nieuwe familie lid te begroeten. En daar zagen wij hem een lief klein zwart hondje kwam vrolijk op ons afgelopen.

Na een uurtje nog met Julie gepraat te hebben, moest ze weer verder. Drake had het ook heel moeilijk met het afscheid nemen van zijn vetrouwde baasje. Na het vertrek van Julie heeft die nog even gejankt. Dat vonden wij wel zielig, maar aan de andere kant was hij toch ook heel vrolijk. Na het geven van een heleboel aandacht ging het al een stuk beter. Hij heeft zelfs al zijn eerste wandeling gehad op die dag. Nou dat was wel raar! Al die gekke dingen en geluiden om hem heen. Hij trok van links naar rechts en weer de andere kant op. Hij was heel nieuwsgierig naar alles om hem heen en heel druk met snuffelen.

nu na een aantal weken is hij helemaal los gekomen. Hij is heel speels soms pakt die gewoon een slof of een knuffel en dan gaat die daarmee wild spelen haha. Dan moeten wij hem dat snel afpakken. Maar van een heerlijke knuffel en heel veel aandacht kan die ook niet genoeg krijgen. Als je niet oppast ligt die zo boven op je op de bank. Of krijg je het smorgens een natte snuit in je gezicht geduwd, daar wordt je wel wakker van !

Bij ons in de buurt is een honden uit ren plaats. Dat is een hele grote wei waar hij lekker kan rennen. En daar geniet hij met volle teugen van, hij rent er wild op los, speelt geweldig samen met andere honden en is gewoon een hele dankbare en tevreden hond!

Om een lang verhaal kort te maken, het is gewoon een geweldige hond met een super karakter en wij zijn Julie en Marina heel dankbaar voor deze prachtige huisgenoot!

Wij zouden zo weer een hond van stichting SoSstraathonden nemen!

Toby : Their story

17 Januari 2009 kwam ik aan in Nederland. Wat was dat koud zeg! Al gauw arriveerde ik bij Ed en Maruja, mijn nieuwe baasjes.

In het begin was ik wat afwachtend. Stoer als dat ik tegenwoordig ben…verlegen was ik toen.

Ze hebben me een warm thuis gegeven en ik ben erg gesteld op ze geraakt. Ik ben zelfs een beetje chagrijnig als één van de twee niet thuis is. Iedere dag laat ik mijn Ed en Maruja lekker rennen in het park; ik heb het idee dat ze tikkertje spelen erg leuk vinden. Ik ren dan vrolijk vooruit en zij erachteraan; jullie zouden me op het strand eens moeten zien! Verder heb ik veel nieuwe grote en kleine vriendjes gemaakt: honden, eenden, katten en het konijn van Ed en Maruja.

Ja, ik heb besloten dat ik niet meer bij ze weg wil! Behalve een goed gevuld rond buikje, dat ik heb gekregen, heb ik mijn 2 liefste baasjes gevonden! Knuffel, Toby!

P.s. Lieve Toob, gekke stuiterbal, wij willen jou ook niet meer kwijt! Ed en Maruja

Muhtar : Their story

We hebben hem nu sinds een paar maandjes . We zouden eerst een andere hondje krijgen uit turkije maar dat bleek dat die niet meer geadopteert kon worden wegens problemen en vroegen ons voor muhtar te adopteren en hebben we even overlegd en het dan maar toch gedaan omdat die al in meerdere gezinnen geplaatst was en die hem telkens weer weg wilde hebben omdat die gebeten zou hebben??

toen we hem pas hadden waren muhty en ik niet de beste vrienden we hadden niet echt een band met elkaar maar dat allemaal wennen voor hem natuurlijk ook. maar we hebben hem nu al een paar maandjes en het gaat echt super met hem . ik en muhty zijn goede vrienden geworden ondertussen . en hij heeft hier nog 3 andere hondjes die hem gezelschap houden en wat katten en de grootste vriend van hem is de kat van ons . die dus ook heel goed beschermd tegen de andere honden hij was alleen wat agressief op bezoek wat bij ons op bezoek kwamen en probeerde dan ook te bijten naar ze, maar dat is hellemaal goed gekomen en hij is nu de grootste speel hond van de kids en van ons hij wil altijd knuffelen en twijfelt nooit als je met hem wil spelen staat er altijd voor klaar

hij is gewoon zo een schatje dat we hem echt nooit meer kwijt willen wat er ook gebeurd of wat die ook doet het is geen probleem we weten wat die diertjes al allemaal mee gemaakt hebben het hondje kan er niks aan doen dat die zo is en verdiend dan ook een kansje om te leren wat liefde is en dat heeft muhtar hier heel goed geleerd en daarom ook een super hond geworden.

Groetjes de mama van Muhtar ..

(Issle) Linda : Their story

Met 2 hondjes in huis vonden we het toch een beetje stil.normaal hadden we
er altijd vier maar in de laatste twee jaar hadden we er twee af moeten
geven.we vangen al 17 jaar hondjes op die mishandeld zijn of psychisch
niet in orde zijn en die proberen we weer op te lappen zodat ze hier de
rest van hun leven mogen genieten. We hadden net het huis verbouwd en meer
ruimte gekregen dus wilde we er toch weer een bij. Dus gekeken op internet
en kwamen de site van SOSStraathonden tegen. Daar stond een schokkend
verhaal over Linda, een hondje wat ons meteen aansprak, zeker gezien haar
verleden; achter een voertuig aangesleept, poten helemaal kapot en gamaar
verder. Zoiets doe je toch niet!.

Dezelfde dag hebben we contact gelegd met Julie en Marina, we wilde Linda
per se hebben om haar een goede toekomst te bieden, maar dan moesten we
wel even geduld hebben. Maar eindelijk, op 11 april kwam Julie
langs om Linda te brengen, we waren meteen verkocht, het bleek een hele
lieve, aanhankelijke, speelse hond te zijn, onbegrijpelijk met haar
verleden dat ze nog steeds in mensen geloofde.we hadden wel meteen haar
naam omgedoopt in Issle omdat dat iets beter past bij de naam van onze
andere.

De eerste avond met onze andere hondjes Ghodjic en Costar ging uitermate
goed,ze genoot van de aandacht, koekjes en stukjes vlees. Toen we naar bed
gingen hadden we meteen een probleem, ze durfde de trap niet op. Maar
eindelijk boven kwam het volgende probleem; de spiegel tegen de kast. Ze
dacht een andere hond te zien en begon er tegen te blaffen en grommen,
uiteraard moesten we hier wel om lachen. We hadden een kleed langs het bed
gelegd waar ze op zou kunnen slapen, maar zij dacht daar anders over: op
bed met ons was veel fijner! Tot op de dag van vandaag slaapt ze nog
steeds op bed, soms tussen ons in.

Ze heeft in het begin wel een beetje pech gehad; naast kennelhoest had ze
ook nog oorontsteking, heeft paddengif in haar mond gekregen en ze kreeg
een ontstoken oog. Maar na een paar bezoekjes aan de dierenarts, zalfjes
en pillen was ze weer helemaal opgeknapt.

Issle wil graag het gezin compleet hebben, als iemand de deur uitgaat zal
ze altijd zachtjes janken, ook toen Julie wegging was dat het
geval. Maar dat was ook niet vreemd; een vreemd huis, vreemde mensen,
andere honden en een heel andere taal dan ze gewoon was te horen.
elke middag tegen half 5 begint ze ongeduldig te worden want ze weet dat
er iemand thuis moet komen.en dan begint de pret, eerst krijgen ze
boterhamworst en een stuk vlees van tafel, daarna gaan ze wandelen,
eenmaal thuis krijgen ze blikvoer en daarna als afsluiting een koekje.
binnen 2 dagen had ze dit al door en we krijgen dan ook niet de kans om de
tafel af te ruimen want dan staat ze al te bokken dat ze weg wil.

Ze heeft inmiddels een eigen slaapplaats, zowel boven als beneden, een
bank in de kamer heeft ze helemaal toegeëigend en ze ligt daar heel vaak
op. Onze andere hondjes hebben er vrede mee en liggen op een andere bank
of op een stoel. De speeltjes die rijkelijk aanwezig zijn, zijn niet
veilig bij haar; ze plukt ze helemaal leeg en sjouwt er dan mee rond. Dit
doet ze overigens ook met de kussens, de was, tapijt en ga zo maar verder.
Ze bijt dit overigens niet kapot maar wil volgens ons meehelpen met
opruimen. Ook “helpt” ze mee het bed op te maken, Lief Toch!

ze is gek op beesten; onze ratten vind ze geweldig, maar ook de muizen,
kikkers en de padden in de tuin moeten het ontgelden.ook de vogels worden
weggejaagd, het is toch haar tuin!

alle drie de hondjes gaan goed met elkaar om, ze eten uit dezelfde
etensbak en staan naast elkaar het blikvoer op te eten. Ook spelen ze veel
samen in de tuin of binnen. Het eten komt inmiddels op de 2e plaats,
knuffelen is belangrijker geworden, ze heeft nog zoveel in te halen.

We merkten wel dat Issle een verleden heeft; ze was bang voor vreemde
mensen, bang voor de stofzuiger, bang om aangeraakt te worden en bang van
alles waar een steel aanzit. Maar inmiddels is dat helemaal veranderd; ze
gaat vreemde mensen begroeten, ze is in de buurt als we stofzuigen, wil
continue geaaid worden, maakt niet uit door wie en wat ons nog het meest
verbaasd is dat ze geen angst meer heeft voor bezems, ze wil zelfs graag
met een handveger of plumeau geaaid worden!
ze gaat echt super om met kleine kinderen, als die een koekje of chips
geven, pakt ze dat heel voorzichtig aan en zal haar tanden niet gebruiken.
(soms pakt ze een klein stukje alleen met haar lippen aan). dit is zo
aandoenlijk.

We proberen haar ook wat dingen te leren, inmiddels kan ze opzitten,
pootjes geven en als ze aandacht wil,legt ze gewoon een poot op je schoot.
Ze springt tegen ons op, kent haar naam goed, maar woordjes als
“vleesje”en “koekje” verstaat ze nog beter. Ze is goed zindelijk en is al
enkele kilootjes aangekomen. Ze gaat graag mee uit wandelen en ruikt dan
aan alles, waarbij ze dan alle kanten oploopt.

Kortom, we zijn heel blij met onze nieuwe huisvriendin en hopen haar nog
een lang en gelukkig leven te kunnen bieden. Een ding is zeker: ze gaat
hier nooit meer weg. We hadden erover zitten denken om over een tijdje nog
een hondje bij te nemen om die ook een goede toekomst te kunnen bieden en
dat hebben we inmiddels ook gedaan.onze volgende aanwinst wordt Sky (weer
zo'n hopeloos gevalletje waar ons hartje bij brak ) maar daar moeten we
nog even op wachten.

Groetjes van Jet en Johan

en een poot van Ghodjic, Costar en uiteraard Issle.

Spike : Their story

we wouden heel graag een hond en zijn gaan kijken op internet.
opeens kwamen we op deze site terecht.
met een brok in onze keel zijn we het gaan lezen en zeiden tegen mekaar deze dieren verdienen een thuis.
we waren opzoek na een herder en daar stond spike op de foto en het was een herder maar dan gekruisd.
we zijn zijn verhaal gaan lezen en we waren opslag verliefd.
we zijn gaan mailen met julie en we kregen nog meer fotos en filmpjes van spike.
met smart zaten we te wachten op zijn komst.
we zijn hem op gaan halen op schiphol,we waren nerveus,we wouden hem zo graag zien.
en daar was hij,doodsbang en we vonden hem oerlelijk.hahah.
het heeft een eeuwigheid geduurd voor we hem in de auto kregen,want alles was nieuw voor hem.
toen we thuis kwamen,hebben we hem laten lopen en eten gegeven en verder met rust gelaten.
een week lang is hij bang geweest met alles wat je deed,dan plaste hij alles onder(was erg zielig)
zodra we met de riem kwamen om hem uit te laten,dook hij in elkaar en plaste van zich af.
zodra we met hem gingen spelen ging hij plat liggen en plaste van zich af(we vonden het zo erg,want dat is toch een teken dat hij het 1 en ander mee heeft gemaakt).
als de kinderen in de buurt kwamen begon hij te grommen(en dat vonden we minder,we waren bang dat hij zou grijpen)
maar na zon moeizame start met veel geduld en liefde hebben we de liefste en leukste hond van de wereld.
als hij wil spelen gaat hij met zijn grote poten op jou voeten staan of hij gaat heel hard rennen door het huis.
het is zon sul.
hij is super lief voor de kinderen,maar laat merken wanneer hij het zat is.(en dat mag ook)
hij is zo groot,maar hij ligt het liefst bij ons op de bank(maar dan kunnen wij nergens zitten)
en hij luisterd super goed en hij begrijpt gewoon alles.
hij is 2x ondeugend geweest en weggelopen,maar dan zat hij even later heel netjes bij de voordeur,net of er niks aan de hand was.
hij is erg waaks,want hij hoort de postbode al ver van te voren,want dan gromd hij,dan weet ik dat de post komt en zodra ze de post in de bus doet blaft hij alles bij elkaar.
hij eet ook graag met de pot mee,want zodra hij hoort dat we in de pan aan het roeren zijn begint hij te blaffen en gaat met zn voor poten tegen het raam staan,als wij dan zeggen,spikie eten?rend hij de hele tuin door en gaat bij de achter deur zitten.
soms is het net een wolf,zelfs s'nachts,dan droomd hij,dan begint hij opeens raar te blaffen en het geluid van een wolf na te doen.
het enige waar hij nog steeds bang voor is ,is water.
we dachten leuk gaan we na het strand met spike,nou hij heeft geen water aangeraakt.
en douche is ook geen pretje voor hem.
we zijn zo blij met hem en hij is zo vreselijk lief,we willen hem niet meer kwijt.
we kijken nog steeds op de site en volgen alles en soms twijvelen we of we er nog 1 zullen nemen,maar ik weet die komt er nog wel.
ik kan iedereen zeggen die deze site bezoekt,deze dieren hebben alleen veel geduld en liefde nodig en dan krijg je er heel veel voor terug.
wij kunnen niet meer zonder ons maatje(spike)

groetjes marcel,margreet en de kinderen en een poot van spike

Lisa : Their Story

November 2008 was ik op Internet op zoek naar een lief hondje ergens in een dierenasiel in Nederland. Via een link kwam ik bij SOS Straathonden terecht en toen ik de foto van Lisa zag, was ik gelijk verkocht. Als klein kind stond er op mijn verlanglijstje standaard bovenaan 'een zwarte hond'. En daar was ze: mijn zwart (met witte) hond. Wat een lief koppie! M'n man en kinderen waren het daar helemaal mee eens. We wilden eigenlijk geen zwerfhond in verband met onze jonge kinderen, maar Lisa is geboren bij SOS Straathonden en had dus geen onbekende achtergrond. Een paar maanden later - op 20 januari 2009 - kwam Lisa op Schiphol aan samen met Annabel.

Ze was erg zenuwachtig en bibberig en ik besloot maar bij haar op de achterbank te gaan zitten op weg naar huis. Lisa was erg onzeker, maar het klikte gelijk tussen haar en mij. Ze leerde al snel wat commando's en liep mij steeds achterna de 1e paar weken.

Ze moest ook erg wennen aan de televisie en aan haar eigen spiegelbeeld in de ramen (blaffen), maar na een paar weken was dat over.

Het aan de lijn lopen deed ze alsof ze nooit anders had gedaan en haar ontlasting deed ze netjes waar het hoorde. Ze was wel erg bang als andere honden op haar af kwamen lopen en thuis was/is ze erg waaks. Ze blaft naar alles en iedereen en als de bel gaat, blaft ze nog wat harder. Ook hapte ze soms in de broek bij andere mensen (niet bijten) en ook naar m'n man en dochters. Maar nooit bij mij.

Na een paar maanden werd dat al minder en inmiddels heeft ze ons alle vier in haar hartje gesloten. Ze vertrouwd ons allemaal en ligt regelmatig op haar rug en wil dan geaaid worden. Ze is helemaal blij als we allemaal weer thuis zijn en is dan door het dolle heen.

Blaffen doet ze nog steeds naar iedereen (vooral kinderen) en als de bel gaat, maar het wordt al wel iets minder. 's Nachts horen wij haar nooit.

Als mensen bang zijn voor haar geblaf, gaat ze in haar bench of in de bijkeuken en dat vindt ze ook helemaal niet erg. Vaak gaat ze uit haarzelf in de bench liggen; het is haar eigen plekje en niemand mag haar dan ook storen van mij.

Sinds kort heeft ze haar eigen hondenmand, want ze ging in de poezenmand liggen en die was toch wel een beetje krap voor Lisa.

Met de poes ging het trouwens ook heel snel goed. Ze zijn maatjes geworden en als Lisa te enthousiast wil spelen, krijgt ze gewoon een tik op haar neus van Milah en weet ze dat ze rustiger moet doen.

Na een paar maanden lieten we Lisa af en toe los in het park. Ze rent dan als een dolle rondjes - vliegt uit de bocht, zo hard gaat ze - maar kwam altijd netjes bij ons terug. Nu rent ze regelmatig door het park of in het bos, maar altijd op rustige plekjes waar niemand is, want dan durven we nog niet aan. Bang dat ze schrikt en weg rent, want ze is en blijft toch een onzeker hondje, hoewel het al stukken beter gaat. Het heeft allemaal gewoon tijd nodig bij Lisa.

Lisa is nu niet meer weg te denken uit ons gezin en is een schat van een hond!